Misfit

‘Kaat met haar felle ogen. Kaat die op een stoel met een geconcentreerde blik haar teennagels lakte. “Kijk wat een grappig kleurtje”, en ze stak haar voet naar me toe, wiebelde met haar tenen. Die het liefst met je wilde zoenen als je een ijsje aan het eten was. “Lekkere koude tong heb je nu. Met een smaakje eraan.” Die wanneer ze zich uitkleedde altijd eerst haar onderbroek uittrok, nog even in haar blote reet rondbanjerde, pas daarna gingen haar bovenstukje en beha uit. Kaat met dat litteken bij haar lies, omdat ze als klein meisje door een hond gebeten was, het was iets wat alleen ik te zien kreeg. Man, ik kreeg gewoon buikpijn als ik bedacht dat zíj bij mij hoorde, dat leek zo vreemd, zo nieuw. Ik was achttien, wat wist ik van die dingen?’

Misfit is een schitterende roman over een eerste liefde tijdens een snikhete zomer, maar vooral een aangrijpend verhaal over een vriendschap tussen twee broers. 'Het was zo achterlijk warm en ik probeerde haar steeds naar me toe te trekken. Ze rukte zich los en zei: ‘Kappen, want dan plakken we zo.’ Ik antwoordde dat het normaal was dat het plakte, dat het zelfs de bedoeling was, dat het vreemd was vies van je eigen lichaam te zijn. ‘Van je éigen lichaam?’ vroeg ze en trok een wenkbrauw op.'