Het labyrint van meneer Wolffers

Piet Meeuse (1947) is schrijver, essayist en vertaler. Van 1969 tot 1976 was hij leraar Nederlands, daarna studeerde hij filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Meeuse publiceerde een groot aantal essaybundels waaronder De slang die in zijn staart bijt (1987), De jacht op Proteus (1992, Busken Huetprijs). In 1995 publiceerde hij Doorkijkjes, persoonlijke notities en essays waarin Meeuse zich soepel door de wereld van beelden beweegt. Het gaat hem, zoals de ondertitel luidt, om de werkelijkheid van beelden, dus ieder soort beeld kan door hem beschouwd worden; het werk van Giotto, Piranesi en Van Gogh, maar ook dromen, fotoalbums en de beelden bij Madame Tussaud.

Met Schermutselingen (1996, Jan Greshoffprijs) publiceert Meeuse zijn eerste verhalen. In 2003 verscheen de essaybundel De droom van de kennis. Aan de hand van sprookjes, mythen en recentere literatuur wordt nagedacht over uiteenlopende zaken als onze verhouding tot dieren en tot het eigen lichaam, over de betekenis van de taal en het verlangen naar onsterfelijkheid, en over de rol die de techniek speelt in ons leven. De meest recente boeken van zijn hand zijn de essaybundel Betoveringen (2006), de verhalenbundel Het lied van de ezelin (2007, longlist Libris Literatuurprijs) en Koorddansen op schrikdraad, (2009), een bundel met kleine essays.